باز موقع انتخابات شد و درب منزل ما رو از پاشنه در آوردند. تلفن راه براه زنگ میزند، زنگ در خانه هم که ول کن نیست، پیامک پشت پیامک و ایمیل که دیگر اصلن نمیشود حسابش رو نگه داشت!
می پرسید چه خبره؟! هیچی! این دوستداران و هواداران بنده هستند که امانم را بریده اند و اصرار دارندکه بنده حتمن در انتخابات مجلس نامزد شوم.
هر چه میگویم نمی خواهم و الان موقع اش نیست و قصد من اینست که اگر خدا کمک کند در انتخابات ریاست جمهوری نامزد شوم، قبول نمی کنند.
برایشان توضیح دادم که الان برای مانور سیاسی هم شده بهتر است من تقیه کنم و تحریم کنم تا حمایت مردمی بیشتری برای آینده کسب کنم ولی آنها هم استدلال های خودشان را دارند.
البته حق هم دارند زمانه زمانه ی بدی ست . قحط الرجال است!
دیشب ابوی پیغام داده بود که اگر اسم تحریم انتخابات را بر زبان آورم مرا عاق می کند و از ارث محروم می شوم.
ازطرفی جنتی هم خط و نشان هایی کشیده بود، که برای کل کل کردن با او هم شده می بایست کاری کنم.
اصلن هر چه فکر میکنم من ازهر لحاظی واجدالشرایط هستم پس چرا باید خانه نشین باشم و چشمم به رانت ابوی باشد؟
اگر ملاک پاچه خاری ست که من در مکتب ابوی گرامی تمام رمز و رموز آن را آموخته ام.
اگر ملاک آقازاده گی ست، که چه کسی از من آقا زاده تر و چه ابوی ای از ابوی بنده آقاتر.
اگر ملاک به فرموده قیام و به فرموده قعود کردن است که ما عمری اینکاره بوده ایم.
اگر ملاک آلوده گی دستان است که بنده از دوست بزرگوارم شهید سعید اسلامی گواهی پایان دوره دارم.
اگر ملاک طاهر بودن نشیمن است که من از روی حلیه المتقین و رساله ی آقا طهارت کرده و میکنم.
اگر ملاک بره بودن است که همیشه در چنین گزینش هایی خر از بره برتر بوده است.
اگر ملاک فروختن خود به قدرت است که بنده اصالتن خود قدرتم و خریدارم نه فروشنده.
نگران رد صلاحیت هم نیستم زیرا فکر نمی کنم جنتی اینکاره باشد تازه اگر هم زد به سرش و مرا رد صلاحیت کرد چه بهتر! این سند را می توانم اسکن کرده و در سایت خود و دوستان پست کنم تا بعد ها در انتخابات بعدی از آن بعنوان مبارزه با جعل و جور جنتی استفاده کنم. در اصطلاح مدیریت خرانه، به این می گویند بازی برد-برد.
خلاصه هر کس دلش با اسلام است و اصل انقلاب را دوست دارد و به ولایت فقیه اعتقاد دارد نباید انتخابات را تحریم کند . امام نقی هم هیچگاه هیچ انتخاباتی را تحریم
نکرد!
نکرد!
